Ervaring met redressiehelmtherapie
`Onze Bas draagt een helm en vindt ‘m geweldig!´
Wanneer fysiotherapie niet meer helpt en je dus automatisch terecht komt bij de orthopedie voor een helmpje, dan komt dat heel hard aan. En dát, terwijl je voorbereid was dat dit zou gaan gebeuren… In eerste instantie verdrietig of misschien wel heel boos. Maar als je je bedenkt dat dit soort behandelingen er vroeger helemaal niet waren en dat de resultaten uitermate goed zijn, waarom dan niet? Als ouder voel je je ontzettend rot tegenover je kind. En heel begrijpelijk!! Je hebt ‘t gevoel dat je je kind pijn gaat doen. En als je iets niet wilt, is je kind pijn of verdriet doen. Inmiddels is bij ons het tegendeel bewezen….
Onze zoon Bas, één van een tweeling, kreeg met 6 maanden een helm aangemeten in het Groene Hart Ziekenhuis te Gouda. De Orthopedisch adviseur, dhr. Dokter, legde ons de behandeling heel goed uit en wij kregen tevens informatie mee naar huis. Door de goede uitleg en informatie verdween alle onzekerheid die er nog was. Een week later konden we in Delft de helm ophalen. Wat een gave helm zeg! Aldaar werd hier en daar nog wat bijgeschaafd maar uiteindelijk zat de helm als ‘gegoten’.
Thuis moesten we opbouwen met steeds 2 uur erbij. Kwartiertje rust, of tot rode plekken verdwenen waren, en dan 4 uur etc. Bas moest wel wennen aan zijn nieuwe hoofddeksel, maar leek er weinig last van te hebben. De eerste dagen zweette hij de pan uit, maar ook daar had hij geen last van. De normale opbouw van 3 dagen tot 23 uur heeft bij ons 5 dagen geduurd. Een langzame opbouw had bij ons de voorkeur. Maar daarna is het 23 uur dragen van de helm wel een vereiste voor een goede behandeling hebben we gemerkt. Het zou toch zonde zijn als na 6 maanden blijkt dat de therapie voor niets is geweest omdat de helm maar gemiddeld 10 uur per dag is gedragen.
Inmiddels draagt Bas zijn helm nu 2 maanden en wat een verschil zeg met de vorm die hij eerst had! Zijn hoofd is zelfs al aardig rond. En Bas heeft nog steeds de grootste lol, is vrolijk en ontwikkelt gewoon net als ieder ander kind. Dus de helm is absoluut geen belemmering in zijn doen en laten. We zijn heel erg tevreden met de behandeling. Tevens zijn wij zeer tevreden over het personeel van Westland Orthopedie, in het bijzonder dhr. Dokter. Deze mensen zijn zeer professioneel en staan altijd klaar. Begeleiding en coachen zijn belangrijk bij dit traject, maar daar is bij Westland niets mis mee. Regelmatig wordt er contact opgenomen hoe het gaat. De behandeling van Bas is nog niet ten einde, maar we zien het rooskleurig in. Westland alvast bedankt!
Met dank aan Familie Boevé
Klik hier voor meer informatie over redressiehelmtherapie
Nenad Apostolovic
- Ervaringen met de C-leg -
Mijn naam is Nenad Apostolovic, ik ben 43 jaar, man, getrouwd en twee kinderen, en werkzaam als gemeentelijk ambtenaar. Ik was 14 jaar toen ik een prothese kreeg als gevolg van een heupexarticulatie . Dit was een volledige korf met opbouw van een simpele knie, een omgekeerde knie (vervanging van heupgewricht) en een vaste voet. Het materiaal was van leverancier Otto Bock. De prothese werd thuis afgeleverd en de monteur vertelde mij dat ik er gewoon mee kon traplopen. Dit ging echter niet. Ik heb een week of twee met twee krukken gelopen en daarna met één. Buiten liep ik met één kruk om vergroeiing in mijn rug tegen te gaan. Ik loop nog steeds als met één kruk als ik lange afstanden moet lopen en - of als ik op onbekend terrein kom.
In het najaar van 2004 ben ik bij Westland orthopedie gekomen. Mijn toenmalige prothese is gerepareerd en opnieuw uitgelijnd. Kort daarop is in samenwerking met Westland orthopedie en Otto Bock een afspraak geweest met Harry Zenner bij Otto Bock in Eindhoven voor een proefloop met een C-leg. Omdat de proefloop een succes was, werd door Johan Veerbeek van Westland orthopedie de aanvraag ingezet bij de verzekeraar met de benodigde machtigingsaanvraag, motiverende brieven en offerte. Het heeft langer dan een half jaar geduurd voordat ik de toestemming kreeg.
Naar mijn mening heeft dit zo lang geduurd omdat de zorgverzekeraar niet goed op de hoogte was van de voordelen van een C-leg. Zij hadden zelf meer informatie kunnen verzamelen maar dit is niet gebeurd, waarschijnlijk omdat zij dit meer zagen als een administratieve afhandeling dan als een verstrekking van een hulpmiddel waardoor een minder valide beter kon worden. Na veel praten is er een dossier naar een expert gestuurd en die heeft besloten dat ik wél in aanmerking kwam voor de C-leg.
Inmiddels heb ik zo een anderhalf jaar ervaring met C-leg. Het grootste verschil tussen mijn oude prothese en de C-leg is dat ik met de oude prothese(s) relatief weinig flexibiliteit en stabiliteit had. Daarom was het erg vermoeiend hiermee te lopen. De fysieke aansturing gaf onzekerheid; ik wist nooit hoe de prothese zou reageren. Ik ben dan ook vrij vaak onderuit gegaan.
Met de C-leg heb ik hier vrijwel geen last van. Ik ben in anderhalf jaar tijd 3 keer uitgegleden met de C-leg omdat ik op een gladde of vochtige vloer liep. Met mijn oude prothese gebeurde dit wel drie keer per maand!
Ook moest ik met de oude prothese vaak voor onderhoud langskomen, en met de C-leg is dit pas twee keer gebeurd in anderhalf jaar tijd, een grote vooruitgang dus.
Er kan heel veel met de C-leg zonder dat het veel energie kost. Ik loop relatief veel, indien mogelijk fiets ik, en verder vind ik zwemmen erg prettig. Mijn doel is om meer te gaan traplopen, want dat gebeurt nu nog te weinig. Die mogelijkheid is bij de C-leg ten aanzien van overige knieën duidelijk een vooruitgang.
Ik stel hogere eisen aan de techniek. Als ik hier iets aan kan bijdragen doe ik dat. Zo laat ik experimenteren met mijn prothese. Ik had eerst een dichte korf en toen ik merkte dat dit te weinig ventilatie gaf, zijn er gaatjes in gemaakt. Daarna is er besloten om de korf te halveren en bevestiging op een andere wijze te doen zodat de rest van mijn lichaam meer ruimte kreeg, waardoor minder klachten ontstonden. Een heupprothese wordt namelijk vaak vergeleken met een onder- of bovenbeenprothese. Een heupprothese heeft géén vacuüm gedeelte nodig zoals bij een stomp wel nodig is. Zo denk ik dus mee en lever ik wat bij aan ontwikkelen en verbeteren van heupprothese.
Wat ik nog wel graag verbeterd zou willen zien aan de prothese met een C-leg is de cosmetische afwerking. Omdat ik een hoge amputatie heb, is de prothese rondom mijn heup bevestigd. Nu sluit dit met leren bandjes en gespjes, leer op metaal slijt snel. Op het WK Atletiek (2006) in Assen zag ik de Nederlandse atlete Annette Roozen en haar prothese sloot door middel van een kliksysteem. Dit is minder onderhoudsgevoelig, en bovendien stabieler en steviger. Dit lijkt mij een oplossing voor de huidige prothese. Ook zou ik meer flexibiliteit in de korf (het bovenste gedeelte) willen hebben. Het dragen van verschillende soorten schoenen is lastig. De schoen moet o.a. een harde zool en steeds de zelfde leest hebben want dan reageren de sensoren in de C-leg beter. Het uitlijnen is erg belangrijk in verband met slijtage.
Ik heb ongeveer tien sessies bij een fysiotherapeut gevolgd voor een correcte houding. De hoogte, uitlijning en stand van de voet leerde ik van fysiotherapeut Marcel Aniba van Sophia Revalidatie Gouda, en daar heb ik veel aan gehad. De prothese is voorgeschreven door revalidatiearts Dr. R.M.C.H.M. Brenner uit Gouda. Dr. Brenner heeft de fysiotherapie voorgeschreven om op de juiste wijze te leren omgaan met C-leg. Ik heb in de loop der jaren mijn eigen looptechniek ontwikkeld die tekort deed aan de mogelijkheden dat C-leg geeft.
Zeer waarschijnlijk omdat ik vrij jong was toen ik geconfronteerd werd met mijn handicap, heb ik het geaccepteerd en daardoor geen mentale coaching nodig gehad. Ik heb mijn leven om mijn handicap opgebouwd waardoor ik mij zelf niet gehandicapt voel. Ik ben mij wel degelijk bewust van mogelijkheden en beperkingen maar daar neem ik genoegen mee. Een gezonde leefomgeving is voor mij belangrijker; een familielid kan ook voldoende steun geven. Ik sta erg positief in het leven en wens dat ook aan anderen over te brengen. Ik denk dat ik wel bewuster ben gaan leven. Ik moet meer nadenken voordat ik iets ga doen, maar bewuster leven geeft het leven ook meer waarde…
Met dank aan Nenad Apostolovic
Klik hier voor meer informatie over de C-leg
Mevrouw Koppel
“Like dolphins can swim; leven na een beenamputatie” is een voorlichtingsfilm voor mensen met een beenamputatie. De film - op initiatief van Voorzitter Els Cats, als opvolging van haar boek de Benen Nemen en gemaakt onder regie van Axel Wagenaar - laat zien dat na een onverhoopte beenamputatie revalidatie veelal goed mogelijk is. Veel mensen die met zo’n ingreep worden geconfronteerd, vrezen dat het leven voor hen zal ophouden. Maar zo zwart hoeft de toekomst er niet uit te zien als je een been geheel of gedeeltelijk moet verliezen. De lotgenoten die in de 20 minuten durende film in beeld komen, tonen dat het onder goede begeleiding mogelijk is je beperkingen deels te overwinnen en grenzen te verleggen.
Mevrouw Koppel is klant van Westland orthopedie en één van de mensen die een rol speelt in de film. We volgen haar vanaf het moment dat zij gesprekken voert met haar arts over de amputatie, tot na de amputatie wanneer zij begint met revalideren. Het meewerken aan de film was volgens haar een leuke ervaring. Zij vindt het belangrijk om ervaringen te delen met anderen omdat je elkaar zo kunt helpen. Om deze reden is zij ook lid van Korter maar Krachtig, een stichting voor en door mensen met een ledemaatamputatie of aangeboren reductiedefect. Via een forum op het internet wisselt zij ervaringen uit met mensen met een beperking, hun partners, familie, vrienden en hulpverleners(www.kortermaarkrachtig.nl).
Met dank aan mevrouw Koppel
Julio Puig Farras
Op maandag 9 juli jl. was Julio Puig Farras uit Colombia bij Westland orthopedie. Vier jaar geleden was hij ook al in Delft, toen voor een nieuwe prothese. Nu was hij terug voor reparatie van zijn bovenbeenprothese. Julio komt oorspronkelijk uit Spanje waar hij in 1936 wordt geboren. Als hij drie jaar is, vluchten hij en zijn familie voor het Franco-regime naar Frankrijk. Daar volgt hij diverse studies waaronder politicologie en sociologie in Parijs. In 1968 vertrekt hij naar Colombia waar hij trouwt met Beatrice Hartz. Hij is dan professor aan de universiteit van Bogota, zij is dan nog student en is met haar laatste examen bezig. Samen krijgen zij twee kinderen: Felipe en Isabel. Omdat het in Colombia erg gevaarlijk is en omdat er voor jongeren weinig uitzicht is op een (goede) baan, vertrekt Isabelle naar Europa. Zij trouwt daar met een Nederlandse jongen, Casper, die zij ontmoet in Barcelona. Christine Bentinck-Schreuder, stiefmoeder van Casper, werkt als logopediste in Bloemendaal. Zo komt zij in contact met Johan Veerbeek, orthopedisch adviseur en algemeen directeur van Westland orthopedie. Met hem bespreekt zij de situatie van Julio. Hij draagt dan al circa tien jaar dezelfde bovenbeenprothese. De pasvorm is dus niet meer goed en dit zorgt voor veel problemen, met name bij de aansluiting op de stomp. De bovenbeenprotheses die in Colombia gemaakt worden zijn erg eenvoudig en bovendien zeer kostbaar. Samen met Oeke van Grondelle, fysiotherapeut in Bloemendaal, zorgt Johan Veerbeek ervoor dat er een nieuwe bovenbeenprothese wordt gemaakt voor Julio. Met behulp van Julio’s familie is er uiteindelijk genoeg geld bij elkaar gesprokkeld om hem naar Nederland te halen voor een prothesevoorziening. Inmiddels is er een nieuwe knie in de bovenbeenprothese geplaatst en heeft Julio nieuwe kousen gekregen. De kosten hiervan waren voor Westland orthopedie. Nu gaat Julio naar Parijs waar hij zijn dochter en schoonzoon ontmoet, om zijn pasgeboren kleinkind Matías te zien. Wij wensen Julio en zijn familie veel geluk en gezondheid!
Met dank aan Julio Puig Farras
Joop de Bruijn over de myo-elektrische armprothese met dynamic arm.
Sinds 1967 ben ik, na een glasverwonding in mijn rechterarm, prothesedrager. Om het dragen van een prothese technisch haalbaar te maken heeft men bij de noodzakelijke amputatie rekening gehouden met de plaats van de amputatie en wel rechts hoog.
Mijn eerste prothesevoorziening dateert uit 1982 en was een conventionele voorziening, welke ik slechts enkele maanden gebruikt heb. Daarna heb ik uitsluitend myo armprotheses gedragen, met later een polsrotator in de myo armprothese. Enige ervaring en deskundigheid kan mij dus niet ontzegd worden.
De laatste jaren heb ik in toenemende mate last van nek-, rug- en fantoompijn wat het dragen van een prothese er niet makkelijker op heeft gemaakt. Het laatste jaar was het dragen van een prothese zo problematisch dat ik aan mijn orthopedisch adviseur gevraagd heb of er alternatieven waren voor de bandage en voor de elleboog. Dat laatste is ook een moeilijk punt maar daarover later meer.
Mijn orthopedisch adviseur Johan Veerbeek van Westland orthopedie stelde voor om te kijken of een vacuüm armprothese een optie was omdat dit sinds kort tot de mogelijkheden behoort. De vacuümprothese kende ik wel maar dan als beenprothese. Uiteraard heb ik daar ja op gezegd en wij zijn samen naar de importeur van deze prothese gegaan; Otto Bock in Son en Breugel. Testen daar wezen uit dat ik in staat was om tot het dragen van dit soort prothese over te gaan.
Wat de elleboog betreft is de sturing altijd een probleem; of ik “gooide” de prothese omhoog of ik deed het met linkerhand, maar verre van ideaal. Wij konden twee vliegen in één klap slaan met de dynamic armprothese (elektrische elleboog), omdat deze ook door aansturing via de biceps/triceps werkt, en net zoals de hand (polsrotator) proportioneel te sturen is.
De prothese is gemaakt binnen één week waarvan twee dagen bouwen waar ik bij was, en na drie dagen terugkomen en de puntjes op de “i” zetten en verder afpassen. Geweldig toch?
Nu ik de prothese een paar maanden draag zou ik geen ander systeem meer willen. De prothese is zwaarder dan de voorgaande maar doordat deze uitsluitend aan de stomp bevestigd is, merk je het gewicht nauwelijks. Wanneer je op een bank of stoel zit is het echter belangrijk dat de armleuning op de juiste hoogte is. Een bank of stoel met een hoge armlegger kan je wel vergeten want dat zit ongemakkelijk. Je kunt dan maar twee dingen doen; de prothese af doen of wegwezen. Meestal komt zoiets voor als je op visite gaat!
Een ander punt is het aantrekken. Dit gaat middels een aantrekzak, hier heb ik nog wat moeite mee omdat ik zelf onvoldoende kracht kan zetten om aan de zak te trekken. Daar is, in ieder geval bij mij, op dit moment nog wat hulp bij nodig. Ik verwacht dat er in de toekomst toch een keer een eenvoudige bandage moet komen die alleen een functie heeft als de arm te ver gaat zakken. De prothese zou er af kunnen vallen maar van groot belang is dat deze een goede pasvorm heeft en behoudt en goed is aangetrokken, dan is er op dit moment géén bandage nodig!
De besturing was niet nieuw voor mij, ook in het verleden had ik een voorziening waarmee ik de elleboog elektronisch kon fixeren maar dat heb ik nooit goed onder de knie kunnen krijgen. Dit werd, zo blijkt nu, veroorzaakt door ongevoelige sensoren en de plaatsing van de elektroden. Bij deze prothese is er een zeer goede controle voor alle functies, mede te danken aan het feit dat er heel veel tijd is gestoken in de plaatsbepaling van de elektroden.
Met dank aan Joop de Bruijn